( 5015 )

 Δεκαετία 1950.

Το εσωτερικό του πρώτου Ιερού ναού του Αγίου Γεωργίου στην Κρύα Βρύση.

Μεγάλη Παρασκευή.

Σιωπή βαριά απλώνεται μέσα στον μικρό ναό. Το φως των κεριών τρεμοπαίζει και αγκαλιάζει τον Εσταυρωμένο. Δύο γυναίκες, ντυμένες στα μαύρα, σκυμμένες με ταπεινότητα, στέκονται κοντά Του σαν φύλακες της θλίψης και της πίστης. Δεν μιλούν η παρουσία τους είναι προσευχή. Είναι από εκείνες τις νύχτες που δεν χρειάζονται λόγια.

Οι μορφές τους θυμίζουν τις μυροφόρες, που με πόνο αλλά και αγάπη έμειναν κοντά στον Χριστό. Ξενυχτούν, όχι από συνήθεια, αλλά από ανάγκη ψυχής. Κρατούν ζωντανή μια παράδοση που περνά από γενιά σε γενιά, μια σιωπηλή υπόσχεση πως η πίστη δεν εγκαταλείπεται.

Ο μικρός αυτός ναός, χτισμένος με κόπο και πίστη από τους πρώτους κατοίκους το 1928, γίνεται καταφύγιο. Εκεί μέσα χωράει ο πόνος, η ελπίδα και η προσμονή της Ανάστασης. 

Το εσωτερικό είναι απλό και λιτό, αλλά γεμάτο ιερότητα. Οι εικόνες στο τέμπλο και τα ψηλά κηροπήγια δημιουργούν μια αίσθηση δέους. Ο χώρος δεν είναι μεγάλος, όμως έχει ζεστασιά και κατάνυξη, σαν να αγκαλιάζει όποιον μπαίνει μέσα.