4995

 Κρύα Βρύση 1970–1973

Από το 1970 έως το 1973 έζησα την εφηβεία μου στην Κρύα Βρύση, τον τόπο όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Χρόνια όμορφα, απλά, γεμάτα από εκείνη τη σπάνια πληρότητα που γεννιέται όταν έχεις λίγα και δεν ξέρεις –ούτε σε νοιάζει– τι σημαίνει ο πλούτος των άλλων χωρών. Ο κόσμος μας ήταν μικρός, αλλά πλούσιοςμε αυτα που είχαμε.

Τα απογεύματα, ύστερα από μια κουραστική μέρα στο χωράφι και στην καπναποθήκη, ερχόταν η ώρα της ανάσας. Πλενόμουν, ντυνόμουν όσο πιο «καλά» γινόταν και ξεκινούσα για την πλατεία, για τη βόλτα. Έφηβος βλέπετε ήμουν. Εκείνο το αέναο πάνω–κάτω στον κεντρικό δρόμο, που ήταν κάτι παραπάνω από συνήθεια ήταν τελετουργία.

Ο δρόμος ήταν στρωμένος με άσφαλτο μεχρι την διασταύρωση Β. Παύλου και Παπαναστασίου. Μετά πέτρες και σκονη. Οι καπναποθήκες, χωμένες ανάμεσα στα σπίτια, στις αυλές  άφηναν τη βαριά μυρωδιά του καπνού να απλώνεται παντού. Ανακατευόταν με τα γιασεμιά, τις τριανταφυλλιές και τα βασιλικά των αυλών και δημιουργούσε ένα άρωμα μοναδικό, αδύνατο να το ξεχάσεις.

Το πρώτο σημείο που τραβούσε το βλέμμα μου ήταν ο κινηματογράφος «Βιολέτα», στη σημερινή Παπαναστασίου — τότε ο δρόμος λεγόταν 21ης Απριλίου. Στεκόμουν για λίγο μπροστά στις αφίσες: ποια έργα έπαιζαν, δύο την ημέρα, και ποια έρχονταν «προσεχώς». Δεν είχε σημασία αν τα γνωρίζαμε, δεν κοιτούσαμε τις κριτικές. Λίγο πιο κάτω ο άλλος κινηματογράφος << Τιτάνια>>

Κάποια στιγμή συναντούσα την παρέα και ξεκινούσε η βόλτα. Από τις δύο ταβέρνες, του Πάντζου και τα «Τρία Αδέρφια», ξεχύνονταν μουσικές και φωνές. Τα τραπέζια, ξύλινα, με απλά τραπεζομάντηλα, ήταν ήδη γεμάτα κόσμο. Γέλια, ποτήρια που τσούγκριζαν, ιστορίες της ημέρας.

Στο ζαχαροπλαστείο του Σάρρα, τα μεταλλικά τραπεζάκια και οι καρέκλες απλωμένα πάνω στον δρόμο. Ο κόσμος απολάμβανε ένα γλυκό, ένα αν

αψυκτικό, ένα παγωτό. Εκείνη την εποχή έκανε την εμφάνισή του ένα νέο γλυκό: το περίφημο προφιτερόλ του Σάρρα. Δεν είχε καμία σχέση με το «γνήσιο» προφιτερόλ, αλλά αυτό δεν είχε καμία απολύτως σημασία. Άρεσε. Και άρεσε πολύ. Ένα γλυκό που υπάρχει ακόμα, συνεχίζοντας τη γλυκιά του πορεία από τα παιδιά και τα εγγόνια.

Στη βόλτα, σταθερή συντροφιά το χωνάκι με μαύρα ή άσπρα σπόρια. Πασατέμπος. Ρυθμός και υπομονή. Και βέβαια, η βόλτα είχε τον λόγο της. Το γνωστό νυφοπάζαρο. Κλεφτές ματιές ανάμεσα στους νέους, ίσως μια κουβέντα, πάντα με προσοχή. Ήταν άλλες εποχές, με άγραφους νόμους αυστηρούς.

Κατά διαστήματα οι μαγαζάτορες έβρεχαν τον δρόμο για να καταλαγιάσει η σκόνη. Παντού τραπέζια, παντού ζωή. Αν σε κάποιον από τους δύο κινηματογράφους έπαιζε καμιά καλή ταινία, μπαίναμε να τη δούμε. Συνήθως χωρίς πολλές προσδοκίες. Οι ταινίες μας έβρισκαν, δεν τις διαλέγαμε. Στα διαλείμματα πουλούσαν αναψυκτικά και πασατέμπο.

Κι υπάρχει μια εικόνα, απλή και πολύτιμη, που την κουβαλώ ακόμα μέσα μου. Γυρίζοντας σπίτι, λίγο αργά, στρίβοντας από τη Βασ. Παύλου για να βγω στην Παπαναστασίου, άκουγα τον ήχο από τον θερινό κινηματογράφο «Βιολέτα». Το καλοκαίρι ο ήχος έφτανε μέχρι τον δρόμο. Οι φωνές των ηθοποιών, συνήθως από ελληνικές κωμωδίες, ή τα ξερά πιστολίδια όταν έπαιζε κάποιο γουέστερν. Ήχοι που αιωρούνταν στη νύχτα.

Ο δρόμος για το σπίτι ήταν σύντομος. Το κρεβάτι περίμενε. Όπως περίμενε και το χωράφι. Τα καπνά μας περίμεναν.