( 5003 )

 

Όταν οι Πόντιοι πρόγονοι μας έκοψαν την εικόνα στα δύο για να τη σώσουν.

Ένα ιερό κειμήλιο των Ποντίων προσφύγων στην Κρύα Βρύση

Η ιερή αυτή εικόνα του Αγίου Νικολάου αποτελεί ζωντανό μάρτυρα της πίστης και της ιστορίας των Ποντίων προσφύγων. Το 1922, μέσα στον ξεριζωμό, στον πόνο και στην αβεβαιότητα της προσφυγιάς, οι Πόντιοι δεν πήραν μαζί τους μόνο ότι μπορούσαν να κουβαλήσουν, πήραν κυρίως την πίστη τους. Για να σωθεί η εικόνα και να μεταφερθεί κρυφά και με ασφάλεια, την έκοψαν στα δύο και τη φόρτωσαν στην πλάτη τους. Το σημάδι του κοψίματος παραμένει μέχρι σήμερα εμφανές, όχι ως πληγή, αλλά ως ιερό αποτύπωμα θυσίας και αγάπης.

Ο Άγιος Νικόλαος, προστάτης των ναυτικών και παρηγορητής των δοκιμαζομένων, υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός στον Ποντιακό Ελληνισμό. Σε μια κοινωνία δεμένη με τη θάλασσα του Εύξεινου Πόντου, ο Άγιος ήταν στήριγμα, ελπίδα και καταφυγή. Η εικόνα του δεν ήταν απλώς ένα θρησκευτικό κειμήλιο, ήταν σύμβολο ταυτότητας, συνοχής και πνευματικής αντοχής.

Οι Πόντιοι υπήρξαν βαθιά θρησκευόμενοι. Η Ορθόδοξη πίστη αποτελούσε τον πυρήνα της ζωής τους, στις χαρές και στις λύπες, στους γάμους και στα μνημόσυνα, στις γιορτές και στις συμφορές. Οι εκκλησίες και τα μοναστήρια του Πόντου δεν ήταν μόνο χώροι λατρείας, αλλά κέντρα παιδείας, παράδοσης και εθνικής συνείδησης. Η εικόνα αυτή, φερμένη από τα αλησμόνητα χώματα, συμβολίζει ακριβώς αυτήν τη βαθιά ριζωμένη πίστη που δεν λύγισε ούτε μπροστά στον διωγμό.

Σήμερα, στέκει ως πολύτιμο κειμήλιο μνήμης. Η τομή που τη χωρίζει υπενθυμίζει τον πόνο του ξεριζωμού, αλλά και τη δύναμη της ελπίδας. Όπως ενώθηκαν ξανά τα δύο κομμάτια της εικόνας, έτσι και οι Πόντιοι, με οδηγό την πίστη τους, ρίζωσαν ξανά στη νέα πατρίδα, κρατώντας άσβεστη τη φλόγα της παράδοσης και της Ορθοδοξίας.

Η ιερή εικόνα φυλάσσεται και τιμάται σήμερα στον Ιερό Ναό Γεννήσεως Σωτήρος, στην Κρύα Βρύση, αποτελώντας πολύτιμο κειμήλιο της ποντιακής προσφυγικής μνήμης και ζωντανή μαρτυρία της ακλόνητης πίστης των προγόνων μας.