( 4947 )

 ·

Η κυρία Βολογιάννη

Η κυρία Βολογιάννη ήταν μία αξιοπρεπής, νεαρή, μοντέρνα κοπέλα που δίδασκε αγγλικά. Ήταν η πρώτη καθηγήτρια αγγλικών που δίδαξε στο γυμνάσιο της Κρύας Βρύσης και εκείνο όταν εμείς ήδη πηγαίναμε στην δευτέρα τάξη. Δε μείναμε με σταυρωμένα χέρια μέχρι να μπουν τα αγγλικά σαν μάθημα στο γυμνάσιο. Μαθαίναμε αγγλικά χάριν της ευφυΐας του φίλου μου του Τέο. Μαθαίναμε από μόνοι μας την αγγλική αλφάβητο, μπερδεμένη με την λατινική και γράφαμε με μανία, σε κάθε βλακεία ήταν ο Τέο και εγώ ακολουθούσα.

Γράφαμε την καρέκλα Carecla, κάπως έτσι γράφαμε όλες τις ελληνικές λέξεις με αυτή την αλφάβητο, με αυτό τον αχταρμά γραμμάτων. Γεμίσαμε ένα τετράδιο με λέξεις και ήμουν υπερήφανος για την πρόοδο μου. Τόση μανία, τόσο πάθος για τα αγγλικά είχα και αμελούσα τα άλλα μαθήματα. Μέχρι που ήρθε η κυρία Ελένη και μας έβαλε σε μία τάξη. Πήγαν στράφι τόσες ώρες διάβασμα και γράψιμο. Όλα για κάψιμο, ολόκληρο τετράδιο γεμάτο λέξεις ελληνικές γραμμένες με αυτό τον τρόπο. Τζάμπα ο χρόνος που καταναλώθηκε. Τζάμπα η μελάνι, τζάμπα το χαρτί, τζάμπα καίει η λάμπα (αυτό είναι τραγούδι!) Ηρθε η κυρία αγγλικού και πετάχτηκε το τετράδιο, μπήκαμε σε μια άλλη σειρά. Ήρθε όχι από το αρχή της περιόδου αλλά με καθυστέρηση δύο μηνών απο τα υπόλοιπα μαθήματα. Στην αρχή την παρακολουθούσαμε, μετά την χάσαμε γιατί παρέδιδε δύο δύο τα μαθήματα για να προλάβει την ύλη. Μετά ήρθε η άνοιξη, οι ζέστες. Πρόκληση για να μη δώσουμε την απαιτούμενη προσοχή στο μάθημα. Τέλος της σεζόν και δώσαμε τις εξετάσεις μας. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο. Έμεινα σε αγγλικά και βιολογία. Πέρασα τα κύρια μαθήματα και έμεινα μετεξεταστέος για Σεπτέμβριο σε δευτερεύοντα. Ήμουν ο μόνος που έμεινε στην βιολογία, ένα βιβλίο πέντε σελίδων. Το γιατί δεν το έχω καταλάβει ακομη και τώρα. Εξεπλάγην, έπεσα από τα σύννεφα. Έμεινα σε μάθημα που είχε πέντε σελίδες. Ήταν προσβλητικό. Το καλοκαίρι έκανα εξάσκηση στα αγγλικά με κάτι Ολλανδούς που κάναμε παρέα. Με καταλάβαιναν και τους καταλάβαινα. Έλεγα

- Ωπ, εδώ είμαστε, Βολογιάννη τον Σεπτέμβριο θα σκίσω, η επιτυχία ήταν σίγουρη!

Ήμουν αισιόδοξος ότι όλα θα πάνε καλά. Τον Σεπτέμβρη και λίγο πριν αρχίσουν οι εξετάσεις με είπε ο πατέρας μου να πάω Θεσσαλονίκη για να με κάνει φροντιστήριο η μεγάλη μου η αδερφή στα αγγλικά. Η ίδια έκανε ιδιαίτερα με την κα Βολογιάννη μιας και έδινε εξετάσεις στην αγγλική φιλολογία. Πήγα, βιβλίο δεν άνοιξα, όλη μέρα γύριζα με φίλους και τα βράδια στο Παλέ ντε Σπορ για εκδηλώσεις και συναυλίες που είχαν λόγω Έκθεσης! Γύρισα με το πρώτο πούλμαν στην Κρύα Βρύση και πήγα κατευθείαν για εξέταση γραπτή και προφορική στα αγγλικά. Ήρθε στην αίθουσα η κυρία Βολογιάννη με τον κύριο Μωρίδη σαν επιτηρητή, το γέλιο που κάναμε δεν περιγράφετε! Ο κύριος Μωρίδης γελούσε απροκάλυπτα αλλά η κυρία αγγλικού έκανε ένα «Χα» έκαι έσβηνε το γέλιο της με μεγάλη προσπάθεια για να επανέλθει η σοβαρότητα της εξέτασης. Μου έθεσε ένα ερώτημα στα αγγλικά και δεν κατάλαβα λέξη! Της πέταξα ένα

- Γουατς, ντεμέκ δεν άκουσα, εκεί δεν κρατήθηκε, πρόλαβε να μου πει

- Μόνο το Γουάτς σε μάρανε!

Εγώ για να βρω το δίκιο μου ρώτησα

- Γιατί δεν το είπα σωστά;

Αυτή η εξέταση έγινε με χαρές και γέλια, μια ωραία ατμόσφαιρα. Φαινόμουν ότι δεν διάβασα. Τι ήθελα και τα είπα στους φίλους μου; Ακόμη και τώρα όταν με βλέπει ο δάσκαλος «Γουάτς» με φωνάζει και γελάει. Η κα Βολογιάννη με πέρασε το μάθημα και πέρασα την τάξη. Αναλογιζόμουν πως κατάφερνα να μιλάω με τους Ολλανδούς και να συνεννοούμε μαζί τους και με την κυρία Βολογιάννη να μην καταλαβαίνω λέξη και να μη με καταλαβαίνει. Σίγουρα θα φταίει το τρακ, αν και ένας φίλος μου είπε ότι η προφορά μου είναι αμερικάνικη από τα πολλά καουμπόικα έργα που έβλεπα, ο καθένας έλεγε τη γνώμη του!

Δαμιανός Δαμιανίδης