( 1087 ) ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ

      Του ΑΛΑΜΑΝΙΔΗ ΑΝΔΡΕΑ .

Καθώς στης νύκτας την σιωπή αναμοχλεύω μνήμες ,
σε σένα στέκει ο λογισμός χωριό μου αγαπημένο .
Με κεφαλαία γράμματα γραμμένο στην ψυχή μου
σε συναντάω όπου βρεθώ ,μές’ του μυαλού τις ρύμες.

Και πάντα σαν σε όνειρο γυρνάει ο χρόνος πίσω
σαν αστραπή φωτίζονται , κομμάτια απ’ την ζωή μου ,
μέσα στον κάμπο τον πλατύ που είναι η ύπαρξή σου,
καθώς θα τύχη απ’ την δουλειά λίγο να σταματήσω.

Απόψε όμως αφέθηκα , στού τσίπουρου την ζάλη
και στης νυκτιάς την σιγαλιά και του τζακιού την ζέστη,
να τρέξω μές τους δρόμους σου , μέσα στις γειτονιές σου
και όλα αυτά που έζησα , να ξαναζήσω πάλι..

Να τρέξω μες΄τον κάμπο σου , μές΄τα πλατειά λιβάδια ,
να τρέξω στις καλαμποκιές , μές τα καπνά , στο στάρι ,
μές τα βαμβάκια τα ψηλά , στην βρόμη , το κριθάρι ,
της μυρουδιάς του αέρα σου , να αισθανθώ τα χάδια.

Να τρέξω στα αλώνια σου και επάνω στο δοκάνι
κύκλους να κάνω ατέλειωτους πίσω από τον ντορή μου
μέχρι αλεύρι να γενεί το ξύλο από το φασόλι
στού φασολιού το λίκνισμα να νιώσω το ντουμάνι.

Κ’ύστερα μές τα τεύτλα σου , στού Μπέη το χωράφι,
με τα μαχαίρια τα πλατιά τεύτλα να καθαρίσω
από τις στάρκιν τις μιλιές να κόψω λίγα μήλα
και λίγα αχλάδια κίτρινα που μιάζαν με χρυσάφι

Να ακούσω του καροποιού το κτύπημα στο αμόνι,
να δω καπνό απ’τό φυσερό ,και ρόδες απ’ τα κάρα
τον Καραγκούνη στο μικρό καλύβι του σκυμμένο,
με το σουβλί στο χέρι του και στο άλλο το βελόνι,

Σέλες , καπίστρια ,χαλινά , περίτεχνα να κάνη,
όταν από τα χέρια του έλειπε το ποτήρι .
Τον Λάλο τον μηχανικό να βρίζει , να φωνάζει,
καθώς πάνω στην φούρια του κάποιο εργαλείο χάνει.

Να δω τους νοικοκύρηδες να βγαίνουν στους αγρούς τους ,
κοντά στο γλυκοχάραμα με Άλογα ή με βόδια ,
σε καραβάνια ατέλειωτα στού πρωϊνού την άχλη ,
για τσάπισμα , ή για πότισμα , να θρέψουν τους καρπούς τους.

Να καμτσικώνουν τα άλογα , να βουκεντρίζουν βόδια,
μη τους περάσει ο γείτονας και τους γεμίσει σκόνη ,
με το φαί τους στον τουρβά , και το νερό στην μπούκλα,
όσοι δεν είχαν ζωντανά πήγαιναν με τα πόδια..

Και μές το απομεσήμερο , να πάω να βουτήξω ,
να δροσιστώ στης Μπρίζινας τα καθαρά νερά ,
και καραβίδες νόστιμες να πιάσω στο κοφίνι ,
και για μπριάνες , κέφαλους , τα δίχτυα μου να ρίξω.

Να τρέξω στα αναχώματα του όμορφου Λουδία
και μέσα στα πολλά νερά , να στήσω τα νταούλια,
να πιάσω τούρνες , γουλιανούς , και όμορφα γριβάδια,
του κυνηγού και του ψαρά , να νιώσω την μαγεία.

Μές τις πυκνές τις καλαμιές , καρτέρι μες την «πλάβα »,
με το μονόκαννο αγκαλιά , ή με το αεροβόλο
Χήνες , πάπιες , νερόκοτες , να βάλω στο τηγάνι,
μές του χειμώνα την καρδιά και η σόμπα να΄ ναι λάβα.

Και μέσα από τις θεμονιές στα ξύλα απ΄ τα βαμβάκια,
με τον φακό στα χέρια μας , και χιόνι ως το γόνα,
σπουργίτια να μαζεύουμε που ήταν παγωμένα ,
να τα ξεπουπουλιάσουμε να κάνουμε σουβλάκια.

Αχ πόσο σε νοστάλγησα χωριό μου αγαπημένο
Στην αγκαλιά σου να βρεθώ , την ώρα περιμένω,
Να νιώσω τον αέρα σου , την φύση την γλυκιά σου
Να νιώσω φίλους και γνωστούς , την όμορφη αγκαλιά σου.

Με πήρε η σκέψη μακριά στού ορίζοντα την άκρη
Και από την άκρη των ματιών κυλάει ένα δάκρυ
Καθώς αναλογίζομαι , τα παιδικά μου χρόνια
Όλα και ότι έζησα , με Ήλιο , η με Χιόνια..

Σε λίγο το ξημέρωμα θα έρθει , και φοβάμαι,
Πως όταν πάω στην δουλειά όρθιος θα κοιμάμαι
Γι αυτό αφήνω το μυαλό λίγο να ξαποστάσει
Και κάποια νύκτα σαν και αυτήν , μνήμες να ξαναπιάσει.
(Α.ΑΛΑΜΑΝΙΔΗΣ)